levend verlies

Scho·len

Voor veel vrienden uit ’t noorden was het vandaag (weer) zover: de eerste schooldag van de kids. Anna Sophie zou vandaag naar groep 2 zijn gegaan. Hoewel veel collega ouders vinden dat onze ernstig meervoudig gehandicapte kinderen recht hebben op (passend) onderwijs, kan ik het me gewoon niet meer voorstellen dat en hoé Anna Sophie naar school zou gaan.

Natuurlijk is het zo geregeld dat in Nederland elke school verplicht is om een geschikte onderwijsplek aan Anna Sophie te bieden. In theorie kunnen we Anna Sophie dus gewoon aanmelden bij de school hier om de hoek. Deze school heeft vervolgens een zorgplicht om met extra ondersteuning Anna Sophie een stoeltje in de klas te geven óf een plekje te regelen op een andere school of het speciaal onderwijs.

Sterker nog, kinderen met het Syndroom van Down zijn vaak beter af in het regulier onderwijs. Diverse onderzoeken uit Australië, Engeland en Nederland (Google even: Gert de Graaf) hebben aangetoond dat kinderen met het Downsyndroom op een reguliere school meer vooruitgang boeken in het spreken, lezen en schrijven dan kinderen die speciaal onderwijs volgen. Dus zijn vorige week en vandaag ongeveer 60% van Anna haar collega leeftijdsgenoten gestart met het regulier onderwijs.

Met trots en belangstelling volgde ik de eeuwige strijd van collega ouders over het recht van regulier onderwijs voor onze Downies.

“Waarom Anna Sophie dan niet?” Vroeg onlangs een D(own)mama aan mij. “Anna heeft écht recht op school. Vind je ’t niet zielig?” Vroeg ze.

“Euh, zielig? Voor wie precies?” vroeg ik haar. “Voor de docenten of voor haarzelf.” Knipoog.

Dat ze niet praat, loopt, slecht ziet en niet zindelijk is, zijn tegenwoordig niet de grootste uitdagingen voor een school. Zeker niet voor het speciaal onderwijs. Maar wat als je daarbij het verstandelijk niveau hebt van een baby tussen de 4 en 9 maanden oud?

Wij vonden geen geschikte school voor Anna Sophie in onze omgeving, maar een dagcentrum. En dat deed pijn, vooral in ’t begin. Toen ik werkelijk dacht dat Anna Sophie gewoon naar school zou gaan, net als haar Down collega’s.

Ik herinner me een gevoel van hoop, wanneer ik met Anna Sophie onderweg naar de Jumbo langs het schoolplein liep. Zal zij ooit?
Ik herinner me de teleurstelling toen het besef langzaam kwam dat Anna Sophie het regulier onderwijs niet zou redden. Speciaal onderwijs misschien?
Ik herinner me het rauwe verdriet toen het besef kwam dat Anna Sophie niet klaar was voor speciaal onderwijs.

Tot vorig jaar. Ik zat in een klein kantoortje met de naam orthopedagoog, in het expertise centrum de Klimop. Samen met de logopediste, de fysiotherapeut, de thuisbegeleider, groepsbegeleider en de orthopedagoog evalueerden we de voortgang en doelen van Anna Sophie. “Waar staat Anna volgend jaar?” vroeg de orthopedagoog terwijl ze haar teamleden één voor één aankeek. “Dat ze lekker in haar vel zit” prevelde ik binnensmonds.

En zo kwam ook Anna Sophie vanmiddag, net als vele andere kinderen van 5 jaar, moe maar voldaan thuis van haar schooldag.

school (de; v(m); meervoud: scholen) inrichting waar onderwijs wordt gegeven.

on·der·wijs (het; o) (geregelde) overdracht van kennis of vaardigheden.

Een gedachte over “Scho·len”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s