Vakantie blog

De Chateau

‘Ja hoor daar ben je weer, oud bakbeest. Ons kasteeltje de Chateau. Hebben we je toch weer uit de stalling geplukt ondanks de hel-vakantie van vorig jaar’ Ik trek een sliertje stof weg van de caravan en open het deurtje. ‘Oh hé Ivo, dit valt reuze mee. Geen vochtige champignon lucht, prima ruimte.’ Zeg ik positief verrast. Ik plof neer op de treinzit die we vorige jaar helemaal hebben opgepimpt met vaste kinderbedjes en stoere gordijnen.

Iedereen die ons een beetje kent, weet inmiddels dat onze vakanties nogal veel weg heeft van expeditie tochten. Ons favoriete vakantieliedje is dan ook heel treffend van Ramses Shaffy “We zullen doorgaan.. we zullen dóórgáán..”

Dat begon allemaal in 2016 wanneer we na de geboorte van Mees -die helemaal roze, gezond en op tijd ter wereld kwam- in een volledige euforisch extase terecht komen. Een gezonde zoon betekende voor ons op dat moment dat we de hele wereld aankunnen met ons prille gezinnetje. Een week na de geboorte van het broertje van Anna Sophie hebben wij -kampeer veteranen- het idee opgepikt om een Chateau caravan te kopen. En zo geschiedde.

Met een 3 weken oude baby en een zwaar gehandicapt meisje van 3 jaar gaan we op pad. We trekken wekenlang op de bonnefooi via Duitsland en Oostenrijk naar de kust van Italië en bezoeken 10 verschillende campings. Het is de mooiste en intense reis ooit, ondanks het uitkoken van flesjes, honderden spuitluiers in de file, om de twee uur borstvoeding – ook in de file-, regeldagen en een overprikkelde Anna Sophie. Het draaide, na 3 jaar non-stop medische onderzoeken even niet om zorg, maar om ons gezin.

Vorig jaar dachten we dit kunstje nog eens over te doen in Denemarken. Uiteindelijk sloegen we 5000 kilometer lang op de vlucht van regen en kou, naar het zuiden voor de zon en warmte. Maar was dat wel zo? Anna Sophie was nu een jaar ouder en zwaarder. Nooit eerder waren haar beperkingen buitenshuis zo zichtbaar en voelbaar als tijdens de vakantie van 2017 in Denemarken. Langzaamaan realiseerden we ons dat kamperen met een ernstig gehandicapte dochter misschien wel niet oneindig mogelijk is.

We sloegen op de vlucht opzoek naar mogelijkheden. We gingen door, opzoek naar een plek waar we ondanks de beperkingen het onszelf toch makkelijk konden maken. We gingen opzoek naar vrijheid en mogelijkheden. Na een aantal intensieve weken kwamen we opgelucht en uitgeput thuis.

En deze zomer? We proberen het gewoon weer opnieuw, eerst heel kort.
Een weekendje met ons eigen kasteeltje vol beperkingen en onze bijzondere dochter vol mogelijkheden. En ja hoor, na maanden onbewolkt en zonnig, schrijf ik dit verhaal tijdens een gigantische plensbui in de caravan.
Maar hé, naar regen komt…precies: pony’s aaien in de zon, fietsen over de dijk en schuilen voor een bui in de kroeg. Gewoon, net een echte vakantie als een echt gezin.

En, we laten het er niet bij. In augustus vertrekken we opnieuw naar het zuiden. Dit keer lenen we een luxe(re) caravan van familie en gaan we opnieuw de mogelijkheden en beperkingen ontdekken….

We zullen doorgaan… doorgaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s